Biz çok güzel bir millettik. Ekmeğimizi paylaşırdık, kapımız herkese her zaman çıktı. Kimsenin mahremine bakmazdık. Edeb, ar, namus haya vardı. Neşeli, güler yüzlü idik. Mahallemizde, sokak aralarında cıvıl cıvıl çocuk sesleri yükselirdi. Geleceğe yönelik hep hayallerimiz vardı.

Biz nasıl bu hale geldik?

Bunun bir sebebi olmalı.

Herkes mutsuz, herkes neşesiz, ümitsiz, gelecekten kaygılı, kimse kendini güvende hissetmiyor.

Çocuklar azgın, akran zorbalığı var. Okullarımızda bile çocuklarda mafya özentisi var. Çeteleşme başlamış.

Gençler gelecekten ümitsiz. Ülkeyi terk etme duygusu bütün gençlerin beynine girmiş. Dün çocuğum yaşındaki yeni evli çocuksuz aile Almanya’ya göç etmek için işlemlerini tamamlamışlar. İki ay içinde Almanya’ya yerleşiyorlar. İçim burkuldu. Halbuki ikisi de çalışıyor. Ama ümitleri bitmiş. İkna edemedim. Hiç olmazsa buradaki işinize geri dönebilecek şekilde bir demene yapın, belki istediğinizi bulamayabilirsiniz dedim. En azından böyle ikna edebildim.

Gençlerimiz elimizin altında kayıyor.

Bizi bu hale nasıl getirdiler? Niçin herkes kaygılı? Adalete güven niçin bu kadar azaldı?

Antidepresan kullanımında büyük yükseliş var. Son on yıl içinde kullanım bir önceki on yıla göre % 57 artmış.

Garip garip sapkın ayinlere benzeyen cinayetler görüyoruz. Aile içinde infaz edilen çocuklar var. Bebek ölümlerine sebep olan sağlık mafyaları türemiş. Savcının odasına kadar gelip aba altından sopa gösteren mafyanın cesareti nereden geliyor? (Bu arada kahraman savcımızın gözlerinden öpüyorum). Mafya varsa ya zafiyet vardır. Ya da mafya devlete bulaşmıştır.

Bize bir şeyler yaptılar. Azar azar bize bişeyler oldu.

Diziler, gündüz aile kuşak programları, sosyal medyadaki sahte hayatlar…

Çok iyi bir toplum mühendisliği üzerimizde denendi, hala da devam ediyor diyebilirim. Ve halkımızın üçte biri siyaseten kendisini ifade edecek bir parti görmüyor.

Çok karamsar bir yazı diyenler olacaktır. Ama benim gözlemim böyle. Elbette güzel gören güzel düşünür düsturuna aykırı şeyler söylüyor olabilirim.

Ama bir yerlerde, derinlerde sıkıntı var. Ve her geçen gün daha da kötüye gidiyor. Bir şeyler yapılmalı. Bu hali ile sağlıklı bir toplum olmamız imkansız.

Başımızı deve kuşu gibi kuma sokmakla hadiseler yok olmuyor.

Ciddi bir silkelenmeye ihtiyacımız var. Yoksa Allah göstermesin kader canibinden büyük bir musibetle aklımız başımıza gelir ki fatura büyük olur…

İşe dürüstlük, ahlak, yolsuzluk, seferberliği ile başlanmalı…

Devletler adalet üzerine inşa edilir…

“Allah size, emanetleri mutlaka ehline vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder. Allah size ne güzel öğütler veriyor. Şüphesiz Allah her şeyi işitmekte, her şeyi görmektedir.” (Nisa, 4/58)

Ekrem Ata